رویداد ورزشی: جام جهانی شاید برای ما تمام شده باشد، شاید هم نه! بدون باخت و البته بدون برد؛ در گروهی که رقبای چندان قدرتمند و آماده‌ای در آن حضور نداشتند. ما هم بدون تدارک کافی و آماده‌سازی مناسب راهی مسابقات شدیم و سنگ‌اندازی‌های آمریکا، میزبان رقابت‌ها، مزید بر علت شد تا بخش مهمی از زمان استراحت بازیکنان در مسیر رفت‌وآمد بین محل اقامت تیم و ورزشگاه در تیخوانای مکزیک سپری شود.
با این وجود مقابل بلژیک، تیمی که برخلاف نمایش نه‌چندان خوبش همچنان نامی بزرگ در فوتبال جهان محسوب می‌شود، عملکردی قابل قبول داشتیم و حتی به گل هم رسیدیم که با دخالت VAR مردود اعلام شد. برابر مصر نیز همه دیدند که هشتاد دقیقه با حریفی مدارا کردیم که نه تنها برتر از ما نبود، بلکه در دقایق پایانی مسابقه تحت فشار قرار گرفته و چند بار تا مرز فروپاشی هم پیش رفت.

گل مردود شجاع، پنالتی از دست رفته طارمی، دو بار برخورد توپ به تیر دروازه و فشار سنگینی که در دقایق پایانی روی دروازه مصر وارد شد، نشان داد توان فنی ایران کمتر از حریف نبود و حتی در مقاطعی برتری محسوسی هم داشت. اما مشکل جایی بود که نگاه محتاطانه کادر فنی و تمرکز بیش از حد بر وظایف تدافعی، فرصت بروز این برتری را از تیم گرفت. انگار تازه از دقیقه هشتاد به بعد به یاد آوردیم که برای برد هم می‌شود فوتبال بازی کرد! اما افسوس که دیر از خواب بیدار شدیم.
حالا باید چشم به نتایج دیگران بدوزیم؛ ازبکستان از کنگو امتیاز بگیرد، غنا با هدایت کیروش به کرواسی امتیاز ندهد و در دیدار اتریش و الجزایر نیز هر نتیجه‌ای جز تساوی رقم بخورد. سرنوشتی که می‌توانست امروز در دستان خودمان باشد، حالا به اما و اگرهای جدول گره خورده است.
واقعیت این است که تیم ملی ایران در این سه مسابقه بیش از آنکه از حریفانش ضربه بخورد، از محافظه‌کاری خودش آسیب دید. ما در بازی با مصر هشتاد دقیقه خواب بودیم و تنها ده دقیقه بیدار شدیم؛ ده دقیقه‌ای که نشان داد اگر زودتر جسارت حمله داشتیم، شاید امروز به جای شمردن احتمالات، صعودمان را جشن می‌گرفتیم.